Simon Rozendaal

Schrijver, wetenschapsjournalist, chemicus, vooruitgangsoptimist. Op deze site hou ik u op de hoogte van mijn artikelen, boeken, lezingen en media-optredens.

Bereikbaar via info@simonrozendaal.nl

Media aandacht boek

Vrijdag 6 december is een recensie over Zijn naam is klein – Piet Hein en het omstreden verleden geplaatst in het nederlands dagblad: ‘Het is leerzaam, helder, soms prikkelend en nooit saai.’

Dinsdag 3 december is een recensie over Zijn naam is klein – Piet Hein en het omstreden verleden geplaatst op de site allesoverboekenenschrijvers.nl. Het boek is gewaardeerd met ∗∗∗∗ (uitstekend) en is Geschiedenisboek van de Week: ‘een insteek die in andere biografieën niet of nauwelijks aan bod komt.’ ‘Juist het bewandelen van zijpaden is wat het boek interessant en boeiend maakt.’ ‘Een prettige toon en stijl waardoor je het boek gemakkelijk en met plezier achter elkaar uitleest.’

Donderdag 21 november een groot interview door Wierd Duk in De Telegraaf over Zijn naam is klein – Piet Hein en het omstreden verleden : ‘Rozendaal liet zich eerder al kennen als een eigenzinnige dwarsdenker. Ook nu in zijn lijvige Hein-schets, vermijdt hij modieus meelopen.’

 

Op zaterdagavond 26 oktober zat ik in Met het oog op morgen over Zijn naam is klein, Piet Hein en het omstreden verleden.

Op zaterdagochtend 26 oktober werd ik geïnterviewd door Chris Vemer in Chris Natuurlijk (Radio Rijnmond) over Zijn naam is klein – Piet Hein en het omstreden verleden.

Op vrijdagochtend 25 oktober zat ik in het tv-programma Goedemorgen Nederland over Zijn naam is klein – Piet Hein en het omstreden verleden  (eerste filmpje en tweede filmpje).

Interview Studio Energie

Maandag 2 december werd ik geïnterviewd door Remco de Boer voor Studio Energie. Het ging onder andere over het belang van energiedichtheid, de irrationaliteit in het debat en hoe mijn mening over de opwarming is opgeschoven.

Klimaatcolumn van de week

Mijn columns op de website van Elsevier Weekblad zijn helaas slechts toegankelijk voor abonnees, maar u kunt natuurlijk ook het weekblad in de winkel kopen.

 

Heel, heel misschien lukt het Nederlandse klimaatdoel om in 2030 49 % minder CO2 uit te stoten, maar het doel om in 2050 helemaal geen CO2 meer uit te stoten, is onhaalbaar en dat geldt in nog sterkere mate voor het Europese en mondiale klimaatdoel, zo betoog ik in mijn column in Elsevier Weekblad van week 49.

Simon Says:

Willem Alexander, Graaf van Katzenelnbogen

De eerste keer dat ik het hoorde, was bij het huwelijk van Willem Alexander en Maxima, in 2002. Ergens tijdens de plechtigheid, die ik vanaf de sofa volgde, met hapjes en een glaasje prik, werden de vele titels van (toen nog) Prins Willem Alexander van Oranje-Nassau voorgelezen. Toen ik hoorde dat hij Graaf van Katzenelnbogen was, schoot ik onwillekeurig in de lach. Het leek alsof iemand in die indrukwekkende reeks titels een verwijzing naar het carnaval had verstopt, om te checken of de talloze hoogwaardigheidsbekleders in de Nieuwe Kerk niet in slaap waren gevallen. Prins Amadeiro de 25e van Oeteldonk, zoiets.

 

anp royal images robin utrecht

 

Voor alle duidelijkheid, het is niet mijn bedoeling om de familie van Oranje-Nassau, laat staan het koningshuis belachelijk te maken. Ik ben lang een milde voorstander van de monarchie geweest. Deels omdat het alternatief (president Lubbers, president Kok dan wel president Wilders) me minder aantrekkelijk leek, deels omdat ik wel eens het genoegen heb gehad om gesprekjes te voeren met zowel de huidige Koning als zijn vader, wijlen Prins Claus. Die laatste heb ik zelfs twee keer geïnterviewd en ook heb ik enkele jaren met hem in het bestuur van een stichting gezeten. Ik kon niet anders dan constateren dat het erg aardige mensen waren.

Wel ben ik tegenwoordig door me te verdiepen in de vaderlandse geschiedenis, in verband met mijn boek over Piet Hein en de Gouden Eeuw iets meer opgeschoven richting republicanisme, gezien de niet bepaald frisse rol die de Oranjes speelden bij de onthoofding van Oldenbarneveldt en de gruwelijke moord op de gebroeders De Witt.

Door de studie van de vaderlandse geschiedenis raakte ik steeds meer geïnteresseerd in de rol van Willem van Oranje bij het begin van de opstand tegen Spanje. Eind september was ik in de Duitse deelstaat Rijnland-Palts, logeerde in het alleraardigste hotel Wilhelm Von Nassau (vooral vanwege de naam natuurlijk) in Diez, bezocht de restanten van het kasteel in Nassau en zag onderweg opeens een verkeersbord van Katzenelnbogen. 

U begrijpt inmiddels waarom ik breed grinnikend op de foto sta, niet omdat ik de majesteit niet serieus zou nemen, maar omdat de associatie met carnaval nooit ver weg is als ik de naam Katzenelnbogen hoor of lees. Enfin, wij naar Katzenelnbogen rijden, door het glooiende landschap van de Lahn, met af en toe verrassend steile weggetjes.

Welnu, dat hele Katzenelnbogen is drie keer niks. Er wonen tweeduizend mensen (in Oud-Beijerland twaalf maal zoveel), je rijdt het dorp in en een minuut later weer uit en geen moment word je bevangen door de behoefte om ergens te stoppen.

Dat maakt het des te intrigerender dat voor de voorouders van Willem Alexander het bezit van het graafschap Katzenelnbogen cruciaal was. Rond 1500 is er bijna oorlog gevoerd tussen de grootvader van Willem van Oranje en een ander adellijk Duits geslacht over de vraag wie het meeste recht had op de titel ‘Graaf van Katzenelnbogen’. Zo liet Wilhelm Knüttel, in de zestiende eeuw raadsheer van de vader van Willem van Oranje, zich ‘Monseigneur Catzenelubog, secretaries’ noemen. Er zijn in Duitsland diverse rechtszaken gevoerd over de vraag wie de echte graaf was. Uiteindelijk verloren de Nassau’s het grondgebied maar mochten wel de titel en het wapen blijven dragen.

Ook Koning Willem Alexander is dus nog steeds Graaf van Katzenelnbogen. In de opsomming van zijn 41 titels, tot en met Heer van Zevenbergen, neemt Katzenelnbogen nog steeds een hoge positie in, op nummer 7. Dat komt omdat ‘graaf’ een hogere adellijke titel is dan Heer, Vrijheer, Baron en Burggraaf (van Antwerpen!) maar lager dan Markies (van Veere en Vlissingen) en Hertog (van Limburg). En het allerhoogste is natuurlijk Koning.

Nutteloos feit(je) van de week

Bij Willem van Oranje thuis waren ze met zijn achttienen.

Toelichting: Wilhelm von Nassau, zoals hij destijds heette, had maar liefst zeventien broers en zussen en halfbroers en -zussen. Omdat zijn vader Willem I van Nassau-Dillenburg zoveel kinderen had, werd hij ook wel Willem de Rijke genoemd. Gezien de kosten van het levensonderhoud voor al die kinderen had Willem de Arme meer voor de hand gelegen.

Volgende pagina »